Menu


Sikorskich Republika Pl



Najbliższa rodzina generała Władysława Sikorskiego

Wszystkie strony w temacie:
Generał Władysław Sikorski
Najbliższa rodzina generała
Eugenia Dąbrowska - młodsza siostra generała
Pochodzenie generała i herb Kopaszyna
Katastrofa gibraltarska
Generał Sikorski, jego żona Helena i córka Zosia


Serdeczne podziękowania dla Pani Ewy Wojtasik za pomoc w tworzeniu tej strony.


Andrzej Sikorski (1758−1847)

strzalka

Jakub Sikorski (1807−1852) + Marianna Badowska

strzalka

Tomasz (20.05.1852-10.12.1885) + Emilia Hawrowska / vel Albertowicz (02.02.1852-9.02.1930)

strzalka

Stanisław Jan
(26.06.1876-06.08.1937)

+
Helena Donhaiser
(25.04.1873-05.06.1945)
Helena Eleonora
(01.02.1878-09.11.1932)
gen. Władysław Eugeniusz
(20.05.1881-04.07.1943)

+
Helena Zubczewska
(02.02.1888-01.02.1972)
Eugenia Julia
(14.02.1884-15.10.1939)

+
Władysław Dabrowski
(15.10.1884-15.01.1955)

strzalka

strzalkastrzalka
Stanisława
(1901-26.11.1943)
+
Tadeusz Zygler
(19.01.1906-08.06.1964)
Alicja
(11.07.1914-04.05.1990)
+
Włodzimierz Zacharewicz
(04.03.1902-27.01.1965)
Zofia Wanda
(02.03.1912-04.07.1943)

+
Stanisław Leśniowski
(1904-11.12.1987)

strzalka


strzalka

Andrzej
+
Barbara
Rajmund
+
Iwona

strzalka

Anna
+
Robert

strzalka

Mateusz  Katarzyna
Ewa


Jakub Sikorski

Jakub, tkacz z Przeworska, zmarł w wieku 45 lat (w 1852 r.), pozostawiając żonę Mariannę, z domu Badowską, z czwórką małoletnich dzieci. Najmłodsze z nich, ojciec generała - Tomasz, miał wówczas niespełna rok.



Powrót do drzewa genealogicznego


Tomasz - ojciec Władysława

Tomasz Sikorski - ojciec generała

Tomasz Sikorski, ojciec generała, urodził się 20 maja 1852 roku. W 1872 roku opuścił rodzinny Przeworsk i przybył do wsi Hyżne koło Rzeszowa. Tam przyjął posadę organisty, a wkrótce po tym podjął się także pracy w pobliskiej szkole jako niewykwalifikowany nauczyciel. Dzięki częstym i dobrym kontaktom z ludźmi, zyskał on nowe znajomości w dworku w Hyżnem, posiadłości znanej rodziny Jędrzejowiczów. Gospodarstwo domowe w dworku prowadziła Weronika, wdowa po tamtejszym ekonomie, Kajetanie Albertowiczu, a pomagała jej w tym córka, Emilia. To właśnie z Emilią 19 maja 1874 r. Tomasz zawarł związek małżeński w Kościele w Hyżnem. Z początku mieszkali razem w tzw. organistówce, a po dwóch latach doczekali się pierwszego syna, Stanisława. Wiadomo też, że w pierwszych latach przeprowadzili się oni do mieszkania w dworskim domku, podarowanym przez Jędrzejowiczów. Tam urodziła się im córka Helena. W tym samym czasie, kiedy Tomasz uczył w szkole hyżneńskiej, rząd austriacki rozpoczął organizację szkół ludowych. Nauczyciel szkółki parafialnej chcąc uczyć, musiał uzupełnić swoje kwalifikacje. Dlatego też w 1877 r. Tomasz Sikorski rozpoczął naukę w seminarium nauczycielskim w Rzeszowie, a następnie objął posadę nauczycielską w Gawłuszowicach koło Mielca. W 1881 r. przeniósł się do Tuszowa Narodowego, gdzie 20 maja urodził się drugi syn - Władysław Eugeniusz. W okresie na przełomie lat 1883-1884 Tomasz objął posadę w Radomyślu nad Sanem, a w okresie 1884-1885 podjął pracę w pobliskiej wsi, Woli Kotowej. Prawdopodobnie tam urodzila się ich kolejna córka, Eugenia. Małżeństwo Tomasza i Emilii było udane lecz nie trwało długo. Niestety Tomasz żył jeszcze krócej niż jego ojciec, Jakub. Po objęciu posady nauczyciela w Woli Kotowej ciężko zachorował i po krótkim leczeniu w szpitalu we Lwowie zmarł 10 grudnia 1885 r., pozostawiając Emilię z czwórką dzieci. Miał 33 lata.



Powrót do drzewa genealogicznego


Emilia Hawrowska-Albertowicz - mama generała

Emilia była córką wspomnianej wcześniej Weroniki Hawrowskiej-Albertowicz. Pomagała matce, która była szafarką (gospodynią domu) w dworku u Jędrzejowiczów, w prowadzeniu gospodarstwa domowego, a także opiekowała się ich dziećmi. W swoim pamiętniku Maria Jędrzejowiczówna napisała, że Weronika przybyła do Hyżnego z Tarnowca koło Jasła w 1863 roku, wraz z 9-letnią już córką Emilią. Emilia tak naprawdę była nieślubną córką Weroniki Hawrowskiej, która w końcu wyszła za mąż za Kajetana Albertowicza i stąd późniejsze kłopoty Emilii z panieńskim nazwiskiem. Po śmierci męża, Tomasza Sikorskiego, Emilia znalazła się w bardzo trudnej sytuacji materialnej. Młoda wdowa przeniosła się wtedy z powrotem do Hyżnego koło Rzeszowa, gdzie Władysław Jędrzejowicz przekazał jej we wsi drewniany domek. Musiała ciężko pracować, by utrzymać rodzinę. Na utrzymanie rodziny zarabiała szyjąc dla sąsiadów i okolicznych dworów (m.in. dworu w Dylągówce), oraz pracowała przy odbiorze przesyłek w miejscowej poczcie. Czasami podejmowała się obowiązków opiekuńczych. Najstarsza z pociech miała wówczas 10 lat, a przyszły generał - 4 lata. Matka Władysława mieszkała w Hyżnem 30 lat, aż do 1917 r., kiedy przeniosła się do Krakowa, do córki Heleny. Dożyła sędziwego wieku. Zmarła na zawał serca 9 lutego 1930 r.

W Internecie na stronach zagranicznych, rozniosła się po świecie błędna forma nazwiska Habrowska.



Powrót do drzewa genealogicznego


Stanisław - brat Władysława

Stanisław Sikorski - brat generała

Stanisław Sikorski, starszy brat Władysława, egzamin dojrzałości zdał w Rzeszowie. Następnie studiował filozofię na Uniwersytecie Jagiellońskim. W czasie I wojny światowej przygotowywał legionistów do matury i egzaminów uzupełniających. Dosłużył się stopnia majora, a po wcześniejszym przejściu w stan spoczynku (ze względu na zły stan zdrowia), bezinteresownie przygotowywał do egzaminów dojrzałości młodzież z ubogich rodzin. Uczniów kierowała do niego jego żona, która jako lekarz szkolny zwracała uwagę nie tylko na stan zdrowia podopiecznych, ale też ich warunki bytowe. Stanisław zmarł siedem i pół roku po matce (w 1937 r.) w krakowskim szpitalu wojskowym z powodu powikłań wywołanych anginą.



Powrót do drzewa genealogicznego


Helena Donhaiser-Sikorska - żona Stanisława

Żona Stanisława, Helena Donhaiser-Sikorska - wielka patriotka i społecznik - jako lekarz pracowała do końca swych dni w szpitalu wojskowym w Krakowie (jak jej mąż dosłużyła się stopnia majora). Zmarła tuż po zakończeniu II wojny światowej
- 5 czerwca 1945 r.

Helena Donhaiser-Sikorska (żona starszego brata późniejszego generała Władysława Sikorskiego) ze środowiska mieszczańskiej inteligencji Krakowa "odznaczała się specjalnie wytrwałą pracą". Nim otrzymała zgodę na studia medyczne przez pierwsze trzy lata studiowała przyrodę. Jest pierwszą kobietą, która w 1906 roku na polskim uniwersytecie uzyskuje tytuł doktora medycyny (jej promotorem był prof. Henryk Jordan); dyplom uhonorowany został najwyższym odznaczeniem "sub auspiciis imperatoris", przyznawanym niezwykle rzadko.

http://www3.uj.edu.pl/alma/alma/65/01/08.html



Powrót do drzewa genealogicznego


Helena - siostra Władysława

Helena Sikorska - siostra generała

Helena, która prowadziła w Krakowie drogerię, po śmierci matki podupadła na zdrowiu. Dobiła ją ruina sklepu, do której doprowadziła zatrudniona w niej, nieuczciwa kobieta. Helena w wyniku osłabienia i zapalenia płuc zmarła
(9 września 1932 r.).



Powrót do drzewa genealogicznego


Generał Sikorski

Generał Władysław Eugeniusz Sikorski

Wnuk, syn, brat, mąż, ojciec, a w pamięci żyjących - wujek.                                                                    



Powrót do drzewa genealogicznego


Eugenia - młodsza siostra Władysława

Eugenia Sikorska-Dąbrowska - młodsza siostra generała

W 1939 roku kiedy nadleśnictwo Lipinki (obecnie w woj. kujawsko-pomorskim, pow. świeckim, gminie Warlubie) wydało polecenie ewakuacji, Eugenia wraz z dużą grupą ludności cywilnej podążała w kierunku Warszawy. Jednak taborowi wozów z 22 uciekinierami z Lasów Tucholskich, nie udało się bezpiecznie dotrzeć do stolicy. Działania wojenne zaskoczyły wszystkich w Gąbinie. Tam Eugenia wraz z paroma innymi osobami znalazła schronienie w domu miejscowego adwokata o nazwisku Pietrzak. Wśród ukrywających się ludzi było 12 dzieci i to im najtrudniej było pozostać w ukryciu. Wybiegły one a wśród nich 2 siostry. Dzieci nie wytrzymały ciągłego przesiadywania w piwnicy i w trakcie przerwy w ostrzale pobiegły się bawić na podwórku. Eugenia poszła po nie, lecz ubrana w jasny prochowiec stała się łatwym celem dla niemieckiego snajpera. Snajper ten, ulokowany na wieży dawnego kościoła ewangelickiego, trafił Eugenię jednym strzałem pod łopatkę. Wszyscy szybko próbowali uzyskać pomoc ze strony polskich żołnierzy, ale ci kazali odejść, ponieważ lekarz był w tym czasie potrzebny wojsku, które brało czynny udział w walce. Rodzinie udało się jednak dostać do dowódcy i pokazać mu papiery potwierdzające, że Eugenia jest siostrą generała Władysława Sikorskiego. Dopiero wówczas Eugenię opatrzono, lecz niestety kuli z ciała nie wyjęto. Ranna ciągle potrzebowała fachowej pomocy. Wtedy znalazł się felczer z Płocka (z niem. Feldscher - chirurg polowy) Aleksander Akimow. Razem z nim Eugenia została przeprawiona łodzią do Płocka, a następnie zawieziona do jego domu. Kiedy dostała się w końcu do szpitala było już za późno. Eugenia zmarła w szpitalu Świętej Trójcy 15 października 1939 roku. Akimow także skończył tragicznie - za próbę uratowania postrzelonej, został później wywieziony do obozu w Oświęcimiu, gdzie zginął. Przez te wszystkie lata po wojnie pamięć o Eugenii podtrzymywała córka Akimowa wraz z sąsiadką rodziny felczera, która jako dziecko była w tym czasie w Gąbinie. Stale odwiedzały jej grób na cmentarzu na ul. Kobylińskiego w Płocku. Po zakończeniu wojny na mogile Eugenii tablicy z nazwiskiem nie było ale one ciągle tam chodziły... i kiedy niektórzy mogli już zwątpić w odnalezienie miejsca pochówku Eugenii Dąbrowskiej, to właśnie ta ciotka zgłosiła się do Pana Kazimierza Papińskiego (Opiekuna Miejsc Pamięci Narodowej) i wskazała grób siostry generała. Kazimierz Papiński, wówczas przewodniczący Komisji Historycznej Miejskiego Komitetu Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa w Płocku, prowadził ożywioną korespondencję , poszukując Śladów Eugenii Dąbrowskiej w Borach Tucholskich, aż znalazł... 52 lata musiały minąć żeby dwie małe siostrzyczki, po które feralnego dnia wybiegła Eugenia, mogły już jako dorosłe osoby złożyć kwiaty na jej grobie. Bardzo długo szukały miejsce spoczynku Eugenii i choć minął już tak długi czas dopiero wtedy odnalazły ukojenie.
Prawdopodobnie nigdy byśmy tej historii nie poznali gdyby nie ogromna praca Kazimierza Papińskiego, gdyby nie wyjątkowa Opieka i działalność kadry i uczniów z Zespołu Szkół budowlanych NR 6 w Płocku, oraz zaangażowanie i szczegółowe udokumentowanie spotkań świadków wspomnianych wydarzeń przez Pana Zenona Dylewskiego (twórcy Miejskiego Komitetu Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa w Płocku).

Źródło:
opracowanie "Tajemnica śmierci Eugenii Dąbrowskiej - siostry gen. W. Sikorskiego"
Na prawach rękopisu. 23 lipca 2009r. Płock.

Więcej informacji o Eugenii



Powrót do drzewa genealogicznego


Helena - żona Władysława

Helena Zubczewska-Sikorska - żona generała

Żona Władysława Sikorskiego, Helena, pochodziła z rodziny osiadłej w Zakopanem. Dokładniej - była przybraną córką zakopiańczyków Olgi i Juliana Zubczewskich. Ojciec Heleny, Julian Zubczewski, był dyrektorem seminarium nauczycielskiego w Rzeszowie, uczył matematyki i fizyki, interesował się także literaturą piękną i polityką społęczną. Miał bardzo duży wpływ na życie i wychowanie Władysława Sikorskiego. To właśnie dzięki niemu Władysław poznał się ze swoją późniejszą żoną Heleną, którą już jako niemowlę Zubczewscy uczynili swoją córką przez cichą adopcję. Dyrektor nie mając własnych dzieci, nieraz pomagał sierotom i biednym uczniom. Zaopiekował się Władysławem przyjmując go do swojego domu i najbliższej rodziny, a kiedy Juliana Zubczewskiego w 1899 r. przeniesiono służbowo na stanowisko dyrektora żeńskiego seminarium nauczycielskiego we Lwowie, wraz z rodziną Zubczewskich przeprowadził się także Władysław. Bliskość pomiędzy Władysławem a Zubczewskimi zaowocowała ślubem generała z Heleną w 1909 roku. W późniejszych latach małżeństwo Sikorskich często odwiedzało teściów incognito. Także mama generała składała sobie wizyty z Zubczewskimi w okresie świąt i wakacji szkolnych.
Helena Zmarła w Londynie a jej prochy pochowano w Zakopanem w grobie przybranych rodziców Juliana i Olgi Zubczewskich.



Powrót do drzewa genealogicznego


Zosia - córka Władysława

Zofia Sikorska-Leśniowska - córka generała

Zofia Leśniowska była jedyną i ukochaną córką gen. Władysława Sikorskiego i Heleny Zubczewskiej. 30 września 1936 roku wzięła ślub z porucznikiem Stanisławem Leśniowskim, w kościele pod wezwaniem św. Wojciecha w Parchaniu, w miejscowości gdzie generał Władysław Sikorski przebywał w latach 1923-39. Po wybuchu II wojny światowej 7 września 1939 r. ojciec zlecił jej organizację ruchu oporu. Jej mieszkanie w Warszawie przy ul. Górskiego było wykorzystywane w celach konspiracyjnych. W styczniu 1940 r. została wezwana jako kurierka do Francji. Towarzyszyła ojcu jako jego sekretarka, tłumacz i doradca. Odznaczona orderem honorowym PCK. W Londynie była komendantką Pomocniczej Służby Kobiet. Zginęła w katastrofie lotniczej na Gibraltarze 4 lipca 1943 r. o godz. 23.07. Jej ciała nigdy nie odnaleziono.

http://pl.wikipedia.org/wiki/Zofia_Le%C5%9Bniowska






Powrót do drzewa genealogicznego


Stanisław Leśniowski - zięć generała

Stanisław był mężem Zofii - córki generała Sikorskiego. Zmarł w wieku 83 lat na Cyprze.

W pobliżu Białek nad Wieprzem (Gmina Ułęż, powiat rycki, województwo lubelskie) do niedawna istniał dwór z końca XVIII w. Majątek w Osmolicach w latach 30 XX w. był własnością rodziców Stanisława Leśniowskiego, zięcia generała. Generał przebywał tu w dniach 6-9 września 1939 r., tuż przed opuszczeniem kraju. W latach 50-tych dwór został rozebrany!, zachowały się tylko resztki parku podworskiego. Miejscowe legendy mówią o tajemniczych podziemnych korytarzach, które rzekomo kilka wieków temu łączyły ówczesny dwór osmolicki z Baranowem.



Powrót do drzewa genealogicznego


Wojciech, Maria, Jan, Roman, Apolonia

W niektórych źródłach w pokoleniu Tomasza, ojca generała Władysława Sikorskiego, występują jeszcze: Wojciech, Maria, Jan, Roman i Apolonia.



Powrót do drzewa genealogicznego


Fakty i mity w moim wydaniu, czyli Tomasz Kopaszyna Sikorski

Jeśli chodzi o różnego rodzaju biografie generała, to nie zgodzę się z jedną rzeczą. Jakub Sikorski, dziadek generała, miał mieć brata o imieniu Tomasz. Autorzy różnego rodzaju biografii (m.in. Marian Kukiel "Generał Sikorski", Olgierd Terlecki "Generał ostatniej legendy") sugerowali, że stryjem generała mógł być wspomniany przeze mnie już wcześniej Tomasz Kopaszyna Sikorski - oficer konnej artylerii, walczący w Powstaniu Listopadowym, dwukrotnie odznaczony Orderem Virtuti Militari. Kłopot z tym stwierdzeniem jest taki, że jak na początku autorzy wysnuwali takie przypuszczenia, tak teraz można się już spotkać ze zdaniami twierdzącymi, że wymieniony Tomasz był stryjem generała. Prawdopodobnie wszyscy chcieli w ten sposób podkreślić wywodzenie się generała ze znamienitego rodu lub uwiarygodnić jego szlacheckie pochodzenie, o którym wiadomo jedynie tyle, że wypełniając ankietę - kwestionariusz sekcji polskiej wydawnictwa Who's who in Central and Eastern Europe, generał podał w rubryce "nazwisko": Sikorski (de Kopaszyna) (patrz "Władysław Eugeniusz Sikorski" Walentyna Korpalska).

Tomasz Kopaszyna Sikorski faktycznie był żołnierzem i służył w artylerii. Był także dwukrotnie odznaczony orderem Virtuti Militari i brał udział w Powstaniu Listopadowym. Patrząc dalej na jego historię, według uzyskanych przeze mnie informacji, po upadku powstania wyemigrował do Francji, a następnie do USA i do Meksyku. Od tego momentu jego losy nie są już znane. Jednak najbardziej zaskakującą informacją było to, że Tomasz Kopaszyna Sikorski wywodził się z rodu Sikorskich herbu kopaszyna z Sikorzyn z Wielkopolski (nob. 6 sierpnia 1784). Był synem Mikołaja, bratem Jana Sikorskiego (nie Jakuba) i prawdziwym stryjecznym dziadkiem Władysława Sikorskiego, lecz nie tego sławnego generała, a Władysława z rodu z Wielkopolski.



Powrót do drzewa genealogicznego




Wszelkie prawa dotyczące fotografii krewnych generała należą do jego rodziny
www.sikorskich.republika.pl - Tomasz Niedzielski 2007-2010