Menu


Sikorskich Republika Pl



Sikorscy herbu Kopaszyna i Ślepowron z Podlasia

Pozostałe strony w temacie:
Sikory
Spis szlachty z rodu Sikorskich z ziemi bielskiej
Spis szlachty z rodu Sikorskich z ziemi drohickiej
Nagrobki rodzin Sikorskich w parafii Rozbity Kamień
Nereśla-Sikory - gmina Mońki
Herb szlachecki Ślepowron
Rody i herby Sikorskich

Podlasie

Podlasie - (albo Podlasze; białoruski: Padljassa, ukraiński: Pidliaszszja, litewski: Palenke, łacina: Podlachia) - historyczna kraina Polski leżąca na Nizinie Podlaskiej oraz w części południowej krainy, północno-wschodnia i północna część województwa lubelskiego, zamieszkana przez Podlasian. Etymologia wskazuje na źródłosłów ruski (pod Lachami), co może wiązać się z przynależnością ziem drohickich do Rusi we wczesnym średniowieczu, lub też oznaczać, że Podlasie znajdowało się pod władzą Lachów czyli Polaków.

Południowe Podlasie - Kraina geograficzno-historyczna położona w środkowo-wschodniej części Polski (woj. mazowieckie i lubelskie), na granicy dwóch dużych jednostek geograficznych. Północna i zachodnia jego część znajduje się w granicach Prowincji Niżu Środkowoeuropejskiego (makroregion Nizina Południowopodlaska), natomiast część południowo-wschodnia w granicach Niżu Zachodniorosyjskiego (makroregion Polesie Podlaskie, granicą jest rzeka Krzna).

http://pl.wikipedia.org/wiki/Podlasie
http://pl.wikipedia.org/wiki/Podlasie_Po%C5%82udniowe

Sikorscy z Podlasia


Pierwotnie szlachtę tą nazywano Sikorami, z Sikor, de Sikory. Jednak gdy w XV i XVI stuleciu zaczęły wchodzić w zwyczaj nazwiska zakończone na ski, Sikorowie z Sikor, zaczęli nazywać się Sikorskimi.

Najwięcej osadników wywodzących się z mazowieckich rodzin rycerskich przybyło na Podlasie po 2 IX 1391 r. Wtedy to książe Janusz I otrzymuje dożywotnio z rąk Władysława Jagiełły ziemię podlaską (z Drohiczynem, Mielnikiem, Surażem i Bielskiem). Przez okres swojego panowania książe mazowiecki Janusz przeniósł ze swojego dziedzicznego Mazowsza wiele rodów szlacheckich.

http://www.poczet.com/janusz.htm

Osadnictwo na ziemiach drohickich rozpoczęło się na dobre na przełomie XIV i XV w., poprzez migrację głównie drobnej szlachty z tzw. Starego Mazowsza (Czersk, Płock, Zakroczym), przenoszącą wraz z dobytkiem nazwy swoich gniazd rodowych. Według heraldyków Sikory w parafii Rozbity Kamień (ziemia drohicka) oraz Sikory w parafii Kobylin Borzymy (ziemia bielska), założyły prawdopodobnie rodziny z rodu herbu Ślepowron, pochodzącego z Sikor na Mazowszu w parafii Unieck (powiat raciąski). Pierwotnie szlachtę tą nazywano Sikorami. Zasiedlenia nowych terenów podejmowały się rodziny najbardziej energiczne, twarde czy wręcz zuchwałe - teren obcy, pograniczny i bezludny, na dodatek w większości była to jeszcze puszcza. By zapewnić sobie bezpieczeństwo zamieszkiwali w sąsiedztwie braci czy bliskich krewnych, a i tak dochodziło do licznych zatargów z sąsiadami. Dopiero, gdy następne pokolenia zaczęły żenić się między zwaśnionymi, zwiększyła się stabilizacja. Wieś nie powstawała od razu - najpierw było nadanie ziemi dla jednego gospodarstwa, bez chłopów, czasami jedynie ze służbą, chyba że nadanie otrzymywał ojciec z synami, wtedy tych gospodarstw było odpowiednio więcej. Puszcza przez pokolenia była karczowana, ziemia zaś dzielona sprawiedliwie między synów - a że rodziny potrafiły być wielodzietne (na ogół), to i w krótkim czasie powstawała wieś z prawdziwego zdarzenia. W obyczaju zaś leżało, że każda wieś założona w obrębie dzielnicy od niej brała swoje nazwisko. Gdy w skutek częściowej odprzedaży lub podziału dzielnicy między rodzeństwo, powstawały nowe osady i wioski, to wszystkie miały jedno nazwisko wspólne, a drugie oddzielne zwykle od nazwy założyciela lub nowego posiadacza wzięte. Przykładem tutaj mogą być Sikory z ziemi bielskiej - od Pawła Sikory Pawłowięta, od Barłomieja Sikory Bartkowięta i Bartyczki, od Tomasza Sikory Tomkowięta, od Piotra Sikory Piotrowięta, od Wojciecha Sikory Wojciechowięta, a od Jana Sikory Janowięta. Bywały też takie sytuacje, że ziemi we wsi brakowało, kolejny szlachcic osiedlał się "na polu" (kolonii), nadając nowemu miejscu tą samą nazwę, ale z przydomkiem. Być może w ten sposób kolejno powstały Sikory Duże, Sikory Małe (dawniej nazywane Sikory Blade) i Sikory Trebień.

W ostatnich wiekach w stosunku do Sikorskich z Podlasia używane jest określenie "Sikorscy herbu Kopaszyna". Potomkowie kilkuset rodów, powstałych w ciągu trzech stuleci (XIV-XVI), w ziemi bielskiej i ziemi drohickiej, nadal mieszkają w swoich gniazdach lub rodzinnych okolicach i ze szlachtą mazowiecką należą do najstarszej w kraju, mogącej drzewa pokoleń układać od IV a niekiedy V stuleci. Wielu jednak z tej szlachty, nic dziś nie wie o swoich herbach. Tak też było w poprzednich stuleciach. Niektórzy nawet osiadłszy w miastach uważali się za mieszczan, a inni przyjąwszy dawniej dobrowolnie grunta dworskie i obowiązki pańszczyzny stali się włościanami. Brak wiedzy o herbie rodowym, powszechność informacji o znamienitym rodzie Sikorskich herbu Kopaszyna ("Herby rycerstwa polskiego", Bartosz Paprocki, Zebrane i wydane r. p. 1584) bądź też kontakty z właściwymi Sikorskimi herbu Kopaszyna, doprowadziły do pewnego przekłamania historii rodów. Przyczynić się do tego mogli zarówno nierzetelni heraldycy jak też i sami Sikorscy. Najwięcej informacji o herbach na Podlasiu dostarcza "Rękognicyarz poborowy woj.podlaskiego z r. 1581: wykaz dziedziców dóbr, ich urzędników, sług i sprawców powiatu bielskiego", wymieniający Sikory i Sikorskich herbu Ślepowron, a także innych dziedziców działów w Sikorach.

www.zsokolowa.com



www.zsokolowa.com - Więcej informacji na temat Sikorskich i innych rodów z parafii Rozbity Kamień.

Ziemia drohicka

Przydomki Sikorskich w ziemi drohickiej: Bladzik, Ciołek, Dupka, Dusza, Kasiaczek, Kasztlanik, Koziołek, Kulka, Lesiak, Łopata, Minoga, Paluszek, Parzyjajko, Pieprz, Prosiaczek, Sitarczyk, Śliwa, Trąbka i Zajączek.

Dobra Sikory w ziemi drohickiej znane z historii: parafia Rozbity Kamień (Rozbicka) - Sikory Duże (Wielkie), Sikory Małe (Blady) i Sikory Trebień.

Najstarsze wzmianki pisane, jakie przetrwały do naszych czasów pochodzą z XV w. W 1463 r. ogólnie wspomniana jest szlachta z Sikor - Sikorscy. W 1477 r. w dokumentach zanotowano trzech braci rodzonych: Jakuba, Wawrzyńca i Pawła z Sikor, a w 1488 r. dodatkowo Pawła Sikorskiego. Na przegląd pospolitego ruszenia w Drohiczynie (1528 r.) Sikorscy z Sikor wystawili poczet dwóch konnych z pachołkami. W 1565 r. na taki popis przyprowadził dziedziców z Sikor do Rakowa na Litwie, Walenty Sikorski. Najlepiej jednak obrazuje mobilność naszych Sikorskich kolejna parada, z 1567 r. Wtedy do Radoszkowic przybyło aż 16 Sikorskich. Z nich dwóch przybyło pieszo, pozostali konno, kilku w zbrojach. Uzbrojenie przedstawiało się rozmaicie, przeważały miecze i włócznie, a jeden z nich miał na wyposażeniu tylko siekierę.


O Sikorskich z parafi Rozbity Kamień możesz przeczytać także na następujących stronach:

Sikorscy z Sikor Dużych o przydomku "Dusza"

Strony poświęcone mojej rodzinie:

Sikorski z Sikor Dużych - przydomek "Dusza"
Sprawiedliwi wśród Narodów świata
Sikorscy z Sokołowa Podlaskiego

Sikorscy o przydomku "Koziołek"

Na stronie poniżej można zobaczyć zdjęcie z roku 1915 z Sikor, przestawiające m.in.
Jana Sikorskiego, Lucjana, Eugeniusza, Leokadię, Henrykę (zakonnicę).

http://www.zszp.bialystok.pl/tadeusz-leszek-sikorski.html

groby Sikorskich na cmentarzu w Rozbitym Kamieniu

Nagrobki rodzin Sikorskich w parafii Rozbity Kamień

Sikorscy z ziemi drohickiej

Spis szlachty z rodu Sikorskich z ziemi drohickiej


Zbigniew Wąsowski, Monografia parafii Rozbity Kamień na Podlasiu

Bardzo cennym źródłem informacji genealogicznych dla rodzin z ziemi drohickiej jest:

"Monografia Parafii Rozbity Kamień na Podlasiu", Zbigniew Wąsowski, 2004, ISBN 83-91-2637-5-4
Książka powstała przy współpracy Tomasza Jaszczołta i księdza Grzegorza Wierzbickiego.
Monografia zawiera historię parafii Rozbity Kamień od początku osadnictwa w 1-ej połowie XV w. (część I) oraz genealogię, tzn. wyciąg z akt metrykalnych, obejmujący urodzonych w latach 1631-1900 (część II).

Ziemia bielska

Przydomki Sikorskich w ziemi bielskiej: Rej, Śmietana, Śledź i Tatko.

Dobra Sikory w ziemi bielskiej znane z historii: Sikory Pawłowięta albo Pawłowiata stare, Sikory Bartkowięta albo Barthossowiata, Sikory Tomkowięta albo Tomkowiata, Sikory Piotrowięta albo Piotrowiata, Sikory Wojciechowięta albo Wojciechowiata, Sikory Janowięta, Janowiata albo Janowizna, Sikory Bartki albo Bartyczki, Sikory Jachile albo Jachule, Sikory Jakuski albo Jakuszki, Sikory Kupnina, Sikory Łoziowizna.

Najstarsze wzmianki pisane, jakie przetrwały do naszych czasów pochodzą z 1421 roku.

Księgi ziemskie z Łomży

1421. Stanisław Sikora
1434. Włost Sikora
1445. Bartłomiej de Sikory

W akcie ziemi Zambrowskiej

1446. Mikołaj de Sikory
1447. Bartłomiej de Sikory i Krystian de Sikory
1448. Włost de Sikory; Bartłomiej, syn Włosta z Sikor
1452, Bartłomiej Sikora
1456. Mikołaj Sikora

Księgi ziemskie z Łomży

1465, Krystian Sikory
1478. Mikołaj, syn Macieja de Sikory
1485, Mikołaj de Sikory
1489. Mikołaj, Paweł, Bartłomiej, Tomasz, Piotr i Albert, synowie Mikołaja z Sikor
1499. Jan, syn Mikołaja de Sikory

Mikołaj po Macieju z Sikor Sikora czyli Sikorski dobra Sikory w ziemi bielskiej, a powiecie brańskim leżące całkowicie dziedziczył, któreto dobra od synów tegoż Mikołaja swoje nazwiska wzięły jako to: od Pawła Sikory Pawłowięta, od Barłomieja Sikory Bartkowięta i Bartyczki, od Tomasza Sikory Tomkowięta, od Piotra Sikory Piotrowięta, od Wojciecha Sikory Wojciechowięta, a od Jana Sikory Janowięta.


"Rękognicyarz poborowy woj.podlaskiego z r.1581:wykaz dziedziców dóbr, ich urzędników, sług i sprawców powiatu bielskiego"

Określeń Marcinowicz, Stanisławowicz itp. raczej nie należy traktować jako nazwiska, a jako określenie kto był ojcem (przodkiem) danej osoby.

624. z Sikorów - Barczycki (par. Saraska) Wojciech Marcinowicz dziedzic.
625. z Sikorów - Bartkowląt (par. Kobyleńska) Bartosz Stanisławowicz, dziedzic działu.
626. z Sikorów - Bartkowiąt (par. Kobyleńska) Jakub Wojciechowicz, dziedzic działu, używa sygnetu z herbem Ślepowron, lecz litery na sygnecie są zatarte.
627. z Sikorów - Pawłowiąt (par. Saraska) Paweł Jakubowicz, dziedzic działu, używa sygnetu Gierałtowego z herbem Roch.
628. z Sikorów - Pawłowięt (par. Saraska) Tomasz Janowicz, dziedzic działu.
629. z Sikorów - Piotrowięt (par. Saraska) Rafał Łukaszowicz, dziedzic działu.
630. z Sikorów - Wojtowiat (par. Saraska) Rafał Łukaszowicz Sikorski, dziedzic, herbu Ślepowron odmienny w tem, że ślepowron siedzi tylko na połukrzyżu.
631. Sikora Serafin, dziedzic wsi Sikory Tomkowięta (par. Saraska), współdziedzic wsi Sikory - Janowięta (par. Saraska), herbu Ślepowron odmienny w tem, że ślepowron siedzi tylko na połukrzyżu.
632. Sikorski Adam Piotrowicz, dziedzic działu w Sikorach - Piotrowiętach - Bartkowiętach (par. Kobyleńska), używa sygnetu z literami I S oraz herbem Pobóg odmienny, jak powyżej pod Nr 423.
(423. Łupieński Zygmunt, dziedzic działu w Łupience Starej (par. Płońska), używa sygnetu z literami PS i herbem Pobóg odmiennym (fig. 18). PS - Piotr Seronos, dziedzic wsi Seronoski (parafia saraska), używa herbu Poboga odmiennego)

Ponadto:

468. z Niereśli (par. Goniądzka) Mikołaj, dziedzic wsi Sikory - Niereśla (par. Goniądzka) używa sygnetu Gierałtowego z herbem Roch.
812. Wołowicz Józef, wojewodzic smoleński, starosta daugiewski i przełajski, dziedzic wsi Kamionka - Grabówka i Sikory (par. Goniądzka), używa sygnetu Gierałtowego z herbem Roch.
849. Zaleski Mikołaj Wawrzyńcewicz, dziedzic działu wsi Zalesie łabędzkie (par. Saraska), herbu Ślepowron odmienny w ten sposób, że Ślepowron siedzi tylko na połu krzyżu; jest on też współdziedzicem wsi Sikory - Janowięta (par. Saraska).

W celu wyjaśnienia określenia "sygnet Gierałtowy z herbem Roch" dodam, że:

185. Gierałt albo Gierałtowski Jakub, dziedzic wsi Gierałty nowe (par. Dąbrowska), herbu Roch.
186. Gierałt Marcin, brat Jakuba, dziedzic wsi Senbory - Włodki (par. Jabłonia), herbu Roch.



O Sikorskich z parafi Kobylin Borzymy możesz przeczytać także na następującej stronie:

Sikorscy z ziemi bielskiej

Spis szlachty z rodu Sikorskich z ziemi bielskiej